یکی از چهره‌های بحث‌آفرین در تاریخ ایران پیش از اسلام، قیام مزدک و عدالت‌خواهی او و به اعتباری مساوات‌طلبی است. مزدک در روزگار قباد پدر انوشیروان ظهور و دعوی پیامبری کرد. قباد که خود از دخالت موبدان زرتشتی رنجیده خاطر بود و در پس‌زمینه ذهن خود اندیشه حذف آنان را داشت، آیین مزدک را پذیرفت، آیینی که بسیار نزدیک به تفکر و ایدئولوژی نظام اشتراکی بود و معتقد بود احمق کسی است که می‌گوید این زمین متعلق به من است و احمق‌تر از او کسی است که این ادعا را باور دارد، مزدک مشوق تقسیم ثروت ملک یا هر آن‌چه امروزه در آیین اسلامی انفال می‌خوانند بین آحاد ملت بود و این تندروی‌ها پس از شورش موبدان زرتشتی به بهانه حمایت در سرداری که قباد را از اسارت هیتالیان آزاد گرداند و سپس قباد فرمان قتل او را داد تشدید شد به نوعی که قباد ناگزیر از فرار از ایران شد و با سپاه هیتالیان به ایران بازگشت.

اما پس از مرگ قباد و به قدرت رسیدن انوشیروان که مردی خردمند بود، مزدک در مجلسی از بزرگان به بیان نظریات خود پرداخت و چون ناتوان در پاسخ ماند و به ثبوت رسید که پیروی از آیین او جز فساد، تباهی و درماندگی و فقر و بی‌انگیزشی حاصلی نخواهد داشت، به فرمان انوشیروان همه مزدکیان قلع و قمع شدند.

کتاب در 640 صفحه در قطع وزیری  عرضه می‌شود.